Σάββατο, Σεπτεμβρίου 06, 2014

Φοβάμαι πως είμαστε βαθιά αγράμματοι...


(...)
«Στην Ελλάδα ο πολίτης έχει πάρει διαζύγιο από το κράτος προτού παντρευτεί. Εκ γενετής συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Αλλο το κράτος άλλο εγώ. Το αίτημα του πολίτη βρίσκεται διαρκώς πάνω από το κράτος. Και καλό θα ήταν κάποια στιγμή ο Ελληνας να εγκαταλείψει την αφήγηση του τύπου "Οταν εμείς είχαμε δημοκρατία, αυτοί βρίσκονταν στα δέντρα", γιατί ούτε αυτή δεν σέβεται όταν δεν ξέρει καν ποιος είναι ο Πλάτων. Φοβάμαι πως είμαστε βαθιά αγράμματοι, και πνευματικά αλλά και συναισθηματικά».

Δυστυχώς δεν δείχνει να αισιοδοξεί όταν τον ρωτάω ποια λύση βλέπει για τη χώρα. «Πρώτα να αλλάξουμε τον τρόπο που μορφωνόμαστε και φυσικά να αυξήσουμε την παραγωγή: ήλιος, θάλασσα, ελιά, κλίμα (και με τις δύο έννοιες). Ηλιοφάνεια. Να γίνουμε επιτέλους οι ίδιοι παίχτες του φωτός. Πρέπει να γυρίσουμε σε αυτά τα ταπεινά και τόσο μεγαλειώδη συστατικά και να πάψουμε να νομίζουμε ότι είμαστε βασιλιάδες».
 
Τι συμβαίνει όμως όταν ο βασιλιάς -στην περίπτωσή μας- είναι γυμνός; «Φοβάμαι ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός, αλλά ξεβράκωτος. Το "γυμνός" ενέχει διάφορες υποδηλώσεις, ενώ το "ξεβράκωτος" τα φέρνει όλα στη φόρα». (...)
Σταμάτης Φασουλής
"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"
11 Δεκεμβρίου 2011

Πέμπτη, Αυγούστου 14, 2014

Διακοπή από τις διακοπές

Κάποτε τη λέξη «διακοπές» τη χρησιμοποιούσαν για το φως και το νερό που κάθε τόσο σταματούσαν. Ηταν από τα κακά που συνόδευαν εκείνη την εποχή. Σήμερα οι άνθρωποι τη χρησιμοποιούν για την ίδια τους τη ζωή. Είναι από τα καλά που συνοδεύουν αυτή την εποχή. Ή τουλάχιστον θα μπορούσε να είναι. Γιατί, ενώ οι πρώτες ήταν καθημερινές και αναπάντεχες, των ανθρώπων είναι ετήσιες και προγραμματισμένες. Τόσο προγραμματισμένες, ώστε προτού ακόμα τελειώσουν αυτές, αρχίζουν να καταστρώνονται οι άλλες, του επόμενου χρόνου. Συνήθως από ένα εύθυμο επιτελείο. Από τι διακόπτει λοιπόν κανείς για να κάνει διακοπές; Νομίζω από την τύφλα του τη μαύρη. Για να ξαναγυρίσει ύστερα από ένα μήνα πάλι σ' αυτήν.

Την εποχή που το φως και το νερό έκαναν επίσης διακοπές, μ' έστελνε η μάνα μου μ' ένα βάζο ν' αγοράσω ταχίνι. Ηταν ένας ισόγειος και σκοτεινός χώρος στην οδό Κασσάνδρου με χωμάτινο δάπεδο, όπου, πιασμένο μ' ένα μακρύ δοκάρι γύριζε γύρω γύρω ένα τυφλωμένο άλογο. Συνέχεια. Κάπου κάπου ο γέρος που ζούσε εκεί μέσα το έβγαζε στην αυλή να πάρει αέρα και ξανά πάλι στο μαγγανοπήγαδο. Στο σπίτι απορούσαν που δεν έβαζα ταχίνι στο στόμα μου.

Οταν μεγάλωσα, βρέθηκα συχνά σε δουλειές παρόμοιες μ' εκείνη του αλόγου. Κι επειδή εμάς απαγορευόταν να μας τυφλώσουν, έπρεπε να τυφλωθούμε από μόνοι μας, για να μπορούμε να συνεχίσουμε τους ατέλειωτους γύρους μας. Μια μέρα λοιπόν είπα να κάνω όχι διακοπές αλλά διακοπή στη ζωή που ζούσα μέχρι τότε. Γύρισα το διακόπτη κι έφυγα. Μόνος. Οχι για ένα μήνα αλλά για τρία χρόνια. Πρώτη φορά ζούσα κοντά στη φύση. Τι λέω κοντά, μέσα της καλύτερα. Κοιμόμουν και ξυπνούσα ταυτόχρονα με τα πλάσματα εκείνα που δε νοιάζονται για την αποταμίευση παρά μόνο για την καθημερινή τους τροφή. Ηξερα ότι μπορεί να επιβιώσει κανείς με ελάχιστα χρήματα ή και καθόλου, όμως να μπορεί μαζί να είναι και τόσο ευτυχισμένος δεν το ήξερα. Και την αληθινή ευτυχία εκεί την έμαθα. Ηταν σαν να φοιτώ σ' ένα σχολείο με χίλιους δασκάλους και με μόνο μαθητή εμένα. Είχα ξετυφλωθεί τελείως και μπορούσα να βλέπω τα πράγματα που με πλησίαζαν και τ' άλλα που με απόφευγαν. Προπαντός αυτά.

Επέστρεψα κάποτε έχοντας στην τσάντα μου γραμμένες εβδομήντα σελίδες όλες κι όλες. Οι γνωστοί μου, που περίμεναν να γράψω τόμους και τόμους, απογοητεύτηκαν. Με κατηγόρησαν ότι έχασα τρία χρόνια απ' τη ζωή μου παρακολουθώντας τα δέντρα και τη θάλασσα. Η αλήθεια είναι ότι παρακολουθούσα και τις γάτες, αλλά θεώρησα φρόνιμο να μην τους το πω. Στα τρία αυτά χρόνια είχα αλλάξει τόσο πολύ, που και οι ίδιοι χρειάστηκαν τον ίδιο χρόνο για να το διαπιστώσουν.

Σήμερα δε χρειάζομαι πια διακοπές. Γιατί να διακόψεις κάτι όταν σου αρέσει τόσο πολύ; Μπορείς να αλλάζεις τόπους, αλλά αν δεν κουβαλάς μαζί σου αυτή τη ζωή που διάλεξες, τότε τι θα κουβαλάς; Στο κάτω κάτω πρέπει να χαρεί κι αυτή μαζί σου, αφού τόσο πολλά σου προσφέρει. Διαφορετικά την κλειδώνεις στο διαμέρισμά σου, γεμίζεις τη βαλίτσα με σώβρακα κι εξαφανίζεσαι για τριάντα μέρες από κοντά της. Κι όταν γυρίσεις, θα τη βρεις πάλι μπροστά σου έξαλλη, με σηκωμένη την τρίχα, να σε περιμένει για να σου κάνει το βίο αβίωτο. Και θα 'χει και δίκιο.
Αντώνης Σουρούνης
"Μισόν αιώνα άνθρωπος"
1996

Κυριακή, Ιουλίου 27, 2014

Ομοιότητες


Ο δεσμοφύλακας Χέρμαν μπήκε στο κελί και είπε ευδιάθετος:
«Μπορείς να με συγχαρείς. Πήρα προαγωγή».
«Πάλι;» ρώτησε ο ισοβίτης Τουσέλντα. «Οσο πάμε και μοιάζουμε περισσότερο».
«Τι θες να πεις;».
«Οποιος ανεβαίνει, αναλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες ευθύνες. Γίνεται όλο και πιο υπεύθυνος, πιο σημαντικός και λιγότερο ελεύθερος. Είστε πολύ φιλόδοξος. Κοιτάξτε εμένα. Ο πατέρας μου έλεγε πάντα: γιόκα μου, χρησιμοποίησε τις φυσικές σου τάσεις. Ο καθένας μας έχει το πεπρωμένο που του ταιριάζει! Αυτό έκανα κι εγώ. Σαν παιδί ήμουν σπιτόγατος. Τώρα είμαι καταδικασμένος ισόβια. Δεν έχω δυνατότητα προαγωγής, έχω όμως χρόνο. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από την καριέρα. Η δουλειά δεν φεύγει από τη θέση της όση ώρα παρακολουθείς το ουράνιο τόξο, το ουράνιο τόξο όμως δεν θα σε περιμένει ώσπου να τελειώσεις τη δουλειά σου».
«Ο χρόνος είναι χρήμα».
«Κάνετε λάθος. Ο χρόνος είναι ελευθερία και τα χρήματα σου στερούν την ελευθερία, γιατί διαθέτεις τον ελεύθερο χρόνο σου για να τα αποκτήσεις και -ακόμη χειρότερα- για να τα διαφυλάξεις. Ετσι θυσιάζεις για χάρη τους την πολύτιμη ζωή σου. Τα χρήματα και την επιτυχία πρέπει κανείς να τα προφυλάσσει και να τα προστατεύει. Τον χρόνο αντίθετα πρέπει να τον ζει και να τον απολαμβάνει».
«Αυτός που αγωνίζεται πρέπει και να ανταμείβεται», είπε ο Χέρμαν.
«Μεγάλο λάθος! Το να αγωνίζεσαι σημαίνει να υποτάσσεσαι στο καθήκον. Το να μην έχεις κανένα σκοπό σημαίνει: να είσαι ευέλικτος και ελεύθερος».
«Μιλάς απόλυτα, σαν παπάς», είπε ο Χέρμαν. «Δεν βασανίστηκες ποτέ από αμφιβολίες;».
«Τι εννοείς;», ρώτησε ο Τουσέλντα.
«Οι έξυπνοι άνθρωποι πάντα αμφιβάλλουν. Μόνο οι βλάκες είναι απολύτως σίγουροι για τις θέσεις τους».
«Είστε σίγουρος γι' αυτά που λέτε;».
«Απολύτως», είπε ο Χέρμαν.
E. W. Heine
"Ελεύθερος είναι μόνο αυτός που ονειρεύεται"
1997

Σάββατο, Μαΐου 24, 2014

Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη

«Η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική χρεοκοπία και την καταστροφή... στο μαρασμό, την εναπόθεση της τύχης της στις αγαθές προθέσεις των δυτικών τραπεζών, της ΕΟΚ, του ΔΝΤ...
Οδηγούμαστε όχι μόνο στη χρεοκοπία, το μαρασμό, την πλήρη εξάρτηση από τις δυτικές τράπεζες... αλλά και σε μια ...σκληρή ημιφασιστική λύση... με τεράστια πτώση του βιοτικού επιπέδου και μαζική ανεργία.»
από την προκήρυξη της "Ε.Ο. 17Ν" στην εκτέλεση του βιομήχανου Δ. Αγγελόπουλου (Απρίλιος, 1986)

...
Η συνέχιση του μεταπολεμικού οικονομικού μοντέλου από το ΠΑΣΟΚ οδήγησε στη συνεχή αύξηση του τομέα των υπηρεσιών και στη σταθερή διόγκωση των μεσοστρωμάτων. Επιπλέον, η διάλυση του δευτερογενούς τομέα και η μεθοδική υπονόμευση της αγροτικής παραγωγής, ως συνέπειες της ένταξης στην ΕΟΚ, δημιούργησαν ογκώδη αύξηση της ανεργίας. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησαν τον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό ως χώρο απορρόφησης της ανεργίας, διογκώνοντας ακόμα περισσότερο τα μεσοστρώματα.

Μέσα από το κράτος διαμόρφωσε την εκλογική του πελατεία, τον κομματικό μηχανισμό, τη νομενκλατούρα του με τους ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους, τα μεσαία στρώματα της γραφειοκρατίας, τους κρατικοδίαιτους διανοούμενους, τους επιχορηγούμενους πανεπιστημιακούς, την εργατική αριστοκρατία των ΔΕΚΟ, τους αξιωματούχους των ένοπλων θεσμών, που λάμβαναν το μερίδιό τους από τις μίζες και τα οφέλη από τη διαχείριση των κονδυλίων: Μεσοστρώματα που εξαργύρωναν με προνόμια και διαφθορά τη στήριξη στο κόμμα.

Από την ταξική τους φύση και θέση τα ολοένα και περισσότερο διογκωμένα μεσοστρώματα απορροφούσαν τις ριζοσπαστικές κοινωνικές συγκρούσεις, διοχέτευαν τις κοινωνικές αντιδράσεις μέσα από θεσμικά κανάλια, από επιτρεπτούς και ανεκτούς δρόμους. Από αυτή την κοινωνική βάση, άλλωστε, προέρχονταν και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών και πολιτικών συνδικαλιστικών στελεχών που, από την ταξική τους θέση, περιορίζονταν στον αγώνα για τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας και όχι για τη ριζική ανατροπή της.

Τα μεσοστρώματα αυξάνονται ως ποσοστό του πληθυσμού, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την ταξική σύνθεση του πληθυσμού και, με τα συγκεκριμένα πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά τους, οδηγούν σε ολοένα και χαμηλότερο επίπεδο τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης στη χώρα μας.

Είναι ο κοινωνικός χώρος στον οποίο κυριαρχεί ο ατομισμός, η δίψα για κατανάλωση, η ιδιοτέλεια, η λατρεία σε όλες τις καθιερωμένες αξίες της καπιταλιστικής κοινωνίας. Μια κοσμοπολίτικη αντίληψη που διευκολύνει την πολιτισμική επίθεση για την αποκοπή των λαϊκών τμημάτων από το λαϊκό πολιτισμό, τις αγωνιστικές παραδόσεις, τη συλλογική μνήμη. Είναι ο χώρος στον οποίο μεγαλούργησαν το λάιφ στάιλ, η επίδειξη της κατανάλωσης και του πλούτου, οι ψεύτικες ανάγκες και ο άκρατος καταναλωτισμός, η μαλθακότητα της καλοπέρασης. Είναι ο χώρος που έφθειρε ηθικά και συνέβαλε αποφασιστικά στην αλλοτρίωση και τη μικροαστικοποίηση των εργαζομένων.

Συζητούσαμε συχνά με τη συντρόφισσά μου αυτή την αποθέωση του καταναλωτισμού, την επίδειξη πλούτου των μεσοστρωμάτων, σε ορισμένα παιδικά πάρτι συμμαθητών του γιου μας. τη συγκαταβατικότητά τους όταν ανταποδίδαμε στα γενέθλια του Εκτορα με σπιτικό φαγητό, χύμα ρετσίνα. τα μισογελάκια απέναντι στο σαραβαλιασμένο κόκκινο Λάντα, που μας είχε γυρίσει ωστόσο παλικαρίσια σε όλους τους χωματόδρομους της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα, από τη μια, η σάρωση του δευτερογενούς τομέα λόγω της ένταξης στην ΕΟΚ και, από την άλλη, το μοντέλο του ελληνικού παρασιτικού καπιταλισμού, που ευνοεί την ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα, συμβάλλουν στη δραστική μείωση της εργατικής τάξης. Ιδιαίτερα στους πιο μαζικούς και δυναμικούς τομείς που ευνοούν την ανάπτυξη και ωρίμανση της ταξικής συνείδησης. Και μάλιστα σε μια χώρα που δεν υπάρχει χρονικό βάθος στις εργατικές οικογένειες αφού συνήθως προέρχονται από την αγροτιά. Και που, επιπλέον, από το ίδιο το μοντέλο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού έχουμε πολλές μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, με όλες τις συνέπειες στη διαμόρφωση και την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης.

Οσο αφορά, λοιπόν, την εξέλιξη της ταξικής δομής της χώρας , από την αρχή ιδιαίτερα της δεκαετίας του 1990, μπαίνουμε σε μια μακρά περίοδο ενσωμάτωσης, μικροαστικοποίησης και αλλοτρίωσης. Επειτα, μάλιστα, από τη στρατηγική του καπιταλισμού για «ανάπτυξη μέσω δανεισμού», δημόσιου και ιδιωτικού, έχουμε διευρυνόμενη αναπαραγωγή και ευρύτερη ενσωμάτωση των μεσοστρωμάτων, αλλά και ολοένα ευρύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Το φτηνό (δανεικό) χρήμα ρέει άφθονο, η διαφθορά γενικεύεται και πολλοί εργαζόμενοι ζητούν να συμμετάσχουν έστω και στη χαμηλότερη βαθμίδα της διαφθοράς. Με τίμημα την αλλοτρίωση. Οι τεράστιες δυνατότητες των ΜΜΕ συμβάλλουν αποφασιστικά στην ιδεολογική χειραγώγηση και την πολιτισμική αποχαύνωση, δημιουργούν ρήγματα στη συλλογική μνήμη.

Είναι η εποχή του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού. Στην αρχή της δεκαετίας του 1990, μόλις είχε πέσει το Τείχος του Βερολίνου, το ανατολικό μπλοκ αποσυντίθεται, σύντομα θα καταρρεύσει η Σοβιετική Ενωση. Ο καπιταλισμός αποχαλινώνεται. «Είναι το τέλος της Ιστορίας», διακηρύσσουν οι απολογητές του. Ιδεολογικά, η νεοφιλελεύθερη μοναδική σκέψη φαίνεται να κυριαρχεί ολοκληρωτικά.

...
Σήμερα και πάλι μαύρα σφιχτοπλεγμένα σύννεφα πλακώνουν την πατρίδα, τη δική μας πατρίδα, την πατρίδα των φτωχών. Η πατρίδα του πλούτου δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Παντοτινοί δωσίλογοι, μαζί με τα φερέφωνά τους από τους μιντιακούς άμβωνες που κηρύσσουν την υποταγή, μαυραγορίτες, ταγματαλήτες, παίρνουν το κομματάκι τους από το λεηλατημένο δημόσιο πλούτο, βουτηγμένοι στην προδοσία, τη βρομιά, την ακολασία. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα από την περηφάνια, την αξιοπρέπεια, τις λαϊκές, τις πανανθρώπινες αξίες.

Μια νέα κατοχή, δίχως προσώρας μαύρα άρματα, αλλά με τα σύγχρονα, το ίδιο κατάμαυρα, το ίδιο φονικά, οικονομικά όπλα, σωριάζει σε ερείπια όσα έχτισε ο κόπος, ο ιδρώτας, το αίμα του λαού-εργάτη. Ξεκληρίζουν έναν ολόκληρο λαό, δολοφονούν τα όνειρα της νέας γενιάς. Κάνουν τη χώρα οικόπεδο των ισχυρών, εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους, τους μετατρέπουν σε στρατιά σκλάβων. Για τους ξένους και ντόπιους δουλοκτήτες, τους νέους αφέντες.

Λέω πως χρειάζεται, τώρα ξανά στη νέα κατοχή, όλοι μας οι καινούργιοι σκλάβοι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν σωτήρα, ντόπιο ή ξένο. Το παλιό αίτημα να γίνει επιτέλους ο λαός νοικοκύρης στο σπίτι ου μπαίνει πιο ζωτικά, πιο επιτακτικά από ποτέ. Σήμερα που μας μετατρέπουν σε νοικάρη στο ίδιο μας το σπίτι, στην ίδια μας τη χώρα. Αυτό το αίτημα μπορεί να υλοποιηθεί μόνο από ένα ευρύ μέτωπο λαϊκής σωτηρίας, ένα ισχυρό παλλαϊκό μέτωπο, ανεξάρτητα από διαφορές. Τη νέα κατοχή, όπως και την παλιά, μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνο ο ενωμένος και οργανωμένος λαός. Οργανωμένος σε ένα μέτωπο πολύμορφης δράσης κοινωνικού, κινηματικού και όχι κομματικού χαρακτήρα για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση. Που θα συναρθρώνει αρχικά τις επιμέρους αντιστάσεις και τις τοπικές εξεγέρσεις, θα ενοποιεί και θα διευρύνει τους αυτοοργανωμένους χώρους αντίστασης και ανάσας. Θα συγκεντρώνει και θα οργανώνει τη λαϊκή οργή, με ένα συγκροτημένο, πειστικό μεταβατικό πρόγραμμα που θα εμπνέεται από το όραμα μιας κοινωνίας συνεταιρισμένων παραγωγών.

Αμεσα χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η απειλή της μαζικής λιμοκτονίας. Στη συνέχεια προέχει η αναδιάρθρωση της πρωτογενούς παραγωγής και συνολικά της παραγωγικής δομής στην κατεύθυνση της οικονομικής αυτοδυναμίας.

Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να μην ξεκινά από τη στάση πληρωμών του «χρέους», μιας και αυτό που προέχει είναι η επιβίωση και η αξιοπρεπής διαβίωση των ανθρώπων. Δεν μπορεί ακόμα να μην περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο των τιμών, της κίνησης κεφαλαίων, τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

Αυτός ο έλεγχος πάνω στα μέσα παραγωγής, πάνω στη λήψη των αποφάσεων γύρω από τι, πώς και από ποιόν θα παραχθεί το κοινωνικό προϊόν δεν μπορεί παρά να γίνει με ρήξη του υπάρχοντος συστήματος. Δεν μπορεί να γίνει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα ριζικό γεωπολιτικό ανασχεδιασμό. Το ξεπέρασμα της σημερινής βαθιάς κρίσης προϋποθέτει και απαιτεί βαθιές αλλαγές.

Σε αυτό το μέτωπο που θα ζωντανέψει την «πλέρια μνήμη», του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ, σ' αυτό το μέτωπο της πολύμορφης δράσης έχουν όλοι θέση. Ολες οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, όλες οι δυνάμεις, από όλες τις παραδόσεις του επαναστατικού κινήματος.

Καθένας με τη δική του ιστορία, την ιδιαίτερη πολιτική του ταυτότητα, στην αναγκαία διαλεκτική σύνθεση. Καθένας που καταλαβαίνει ότι αυτό το έργο δεν μπορεί να το φέρει σε πέρας μόνος και απομονωμένος.

Σήμερα που απέναντι στην επίθεση του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού η κοινωνία μπορεί να είναι ακόμα μουδιασμένη, αλλά βράζει ολόκληρη. Σιχαίνεται τους κυρίαρχους, και ολοένα μεγαλύτερα κομμάτια της ψάχνουν διεξόδους και απαντήσεις.

Μπορεί αυτές να περνούν μέσα από τη διαφαινόμενη εκλογική νίκη της ρεφορμιστικής Αριστεράς; Της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που κάνει σαν να μην καταλαβαίνει ότι η επιλογή της είναι ή να δώσει με το κίνημα τη σύγκρουση  ή να εξευτελιστεί σε διαχειριστή της «καμένης γης»;

Για τις δυνάμεις της ανατροπής, η κυβέρνηση αυτής της Αριστεράς πρέπει να αποτελέσει μια ευκαιρία αντεπίθεσης, ενότητας του κινήματος, κοινωνικής αυτοοργάνωσης, λαϊκής αντιεξουσίας.

Τα παραδείγματα αγώνα, η βάση για αυτή την αντεπίθεση, ολοένα και αυξάνονται. Από τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής, τα αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα, τις μαχητικές αντιφασιστικές εκδηλώσεις. Τα εκατοντάδες παραδείγματα ανιδιοτελούς συμμετοχής και άμεσης δημοκρατίας: Τα στέκια και οι δομές αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα, ένας ολόκληρος γαλαξίας κοινωνικής και πολιτισμικής δημιουργίας.

Παράλληλα έχουμε την παρουσία ενός νέου αντάρτικου, πιο «κοινωνικού» και μητροπολιτικού από το δικό μας, με άλλες ιδεολογικές αναφορές και διαφορετικά χαρακτηριστικά, το οποίο όμως, μαζί με τη διάχυτη αλλά πολύ υλική συγκρουσιακότητα ενός κομματιού της νεολαίας, κραυγάζει ότι τίποτα δεν τελείωσε.

Η ταξική πάλη και ο κοινωνικός ανταγωνισμός δεν σταματούν. Η έκβασή τους, βέβαια, δεν είναι προκαθορισμένη από κάποια νομοτέλεια.

Ωστόσο, το ενδεχόμενο της επανάστασης και της αταξικής κοινωνίας εξαρτάται από την ελπίδα μιας ζωής που μας αξίζει, από τη συνειδητή οργάνωση και την προετοιμασία για το πέρασμα σε αυτή τη ζωή από σήμερα, από την απελευθερωτική συνάντηση του όπλου της κριτικής με την κριτική των όπλων. Για το Βασίλειο της Ελευθερίας...
Δημήτρης Κουφοντίνας
"Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη"
Μάρτιος, 2014

Δευτέρα, Μαρτίου 03, 2014

Ο χαρταετός

Ηταν Καθαρά Δευτέρα, όταν η αλήθεια μου αποκαλύφθηκε.
Ημουν έντεκα χρονών τότε, τη μέρα της επιφοίτησής μου. Παρακολουθούσα θυμάμαι τους χαρταετούς να διασπείρονται, γαλαζωπές στάμπες στον καμβά του ουρανού. Παρακολουθούσα από το παράθυρο του δωματίου μου, αφού εγώ κι οι δικοί μου ποτέ δεν είχαμε πετάξει χαρταετό οι ίδιοι. Οι χαρταετοί τινάζονταν και τρεμούλιαζαν, σαν παρδαλά σπερματοζωάρια που πασχίζουν να βρουν τον δρόμο τους προς το ωάριο του ήλιου.
Παρακολουθούσα τη θαυμαστή γονιμοποίηση της ουράνιας μήτρας και αναρωτιόμουν τι παιδί θα έβγαινε από μία πιθανή ένωση ανάμεσα σε ένα χαρταετό και τον ήλιο. Φανταζόμουν τους χαρταετούς να καλπάζουν ξέφρενα προς την ποθητή, γόνιμη σφαίρα θερμότητας. Αυτός που θα υψωνόταν ψηλότερα θα ήταν και ο τυχερός που θα τη γονιμοποιούσε. Το βλαστάρι τους θα συνδύαζε τα καλύτερα στοιχεία των γονέων του: κάτι ακαταμάχητα όμορφο, θανατηφόρα εκτυφλωτικό, μονίμως εν πτήσει, με τάσεις αυτοκτονίας διά της ελεύθερης πτώσης του πάνω σε τηλεγραφόξυλα.

Ακόμα και πριν από εκείνη τη μοιραία Καθαρά Δευτέρα, είχα πλήρη επίγνωση πως ήμουν διαφορετικός, ίσως ούτε καν άνθρωπος. Δεν έμοιαζα με κανέναν άλλον άνθρωπο που γνώριζα. Οι άνθρωποι μού φαίνονταν χονδροειδείς και άξεστοι. Εγώ ήμουν διαφορετικός: γεμάτος πνοή, αέρα και χάρη. Εδώ πρέπει να παραδεχθώ βέβαια πως ούτε και οι γονείς μου μού φαίνονταν ιδιαίτερα ανθρώπινοι. Ομως τις ζωόμορφες ιδιότητές τους δεν θα τις χαρακτήριζε κανείς αξιοθαύμαστες, ιδρωμένοι όπως ήταν πάντοτε, με τις κόκκινες μουτσούνες τους, τις βλακώδεις τους όψεις. Eμοιαζαν με γουρούνια που προσπαθούν να καμωθούν τους ανθρώπους.

Στην αρχή, νόμιζα πως είμαι πουλί. Το μόνο που ονειρευόμουν ήταν να πετάω. Να αερολαμνώ πάνω από ερήμους σαν γύπας ή να μετεωρίζομαι πάνω από τα τερατώδη κτίρια μίας φουτουριστικής μητρόπολης, με τη μορφή ενός μεταλλαγμένου περιστεριού με κόκκινα μάτια και μαύρα φτερά. Φτεροκοπούσα κάθε βράδυ στον ύπνο μου, με αποτέλεσμα μερικές φορές να ξυπνάω εξαντλημένος, σαν να υπνοβατούσα... αν και στην πραγματικότητα, μονάχα ονειροπετούσα.

Με το πέρασμα των χρόνων, κοιτούσα τα πουλιά και τα παρατηρούσα, θεωρώντας τα αδελφούς και αδελφές μου, την αληθινή μου οικογένεια. Παρατηρούσα τα ράμφη και τα φτερά τους και έψαυα και το δικό μου πρόσωπο, πασχίζοντας να εντοπίσω κάποια εξόφθαλμη ομοιότητα. Πίστευα πως ο σκελετός και τα εσωτερικά μου όργανα θα έμοιαζαν όπως αυτά των πτηνών, και περίμενα με ανυπομονησία τη μέρα που θα μεταμορφωνόμουν σε ένα τεράστιο χελιδόνι.

Και τότε, την ενδεκάτη Καθαρά Δευτέρα της ζωής μου, τη μέρα που γιορτάζαμε το ξεκίνημα μιας περιόδου αποχής και εξαγνισμού, εγώ εξαγνίστηκα με άλλο τρόπο: δεν απείχα από το κρέας, απείχα από την ίδια την ανθρώπινη φύση, καταλήγοντας πως δεν είμαι μήτε άνθρωπος μήτε πουλί, παρά χαρταετός.
Δεν υπήρχε άλλη εξήγηση. Απλά το να παρατηρώ τις ετερόχρωμες πιτσιλιές στη γαλαζόφλεβη επιδερμίδα του ουρανού μού γεννούσε τέτοιο συναίσθημα συγκίνησης και οικειότητας που δεν γινόταν παρά να συγγενεύω μαζί τους. Ναι, ήμουν ένας χαρταετός. Ενας ολοζώντανος, ομιλών χαρταετός, χωρίς αμφιβολία, όμως δεν έπαυα να είμαι ένας. Ενας χαρταετός που είχε ξεστρατίσει από τον δρόμο του και είχε καταλήξει αποκομμένος, καταδικασμένος στη γήινη μιζέρια, εξόριστος από την ελευθερία των αιθέρων.
Λαχταρούσα να ενωθώ και πάλι με το είδος μου. Και υπήρχε άραγε καλύτερη στιγμή από την Καθαρά Δευτέρα για να συγχωνευθώ και πάλι με την αγέλη μου, τώρα που όλοι τους υψώνονταν ορατοί, επιδεικνύοντας περήφανα τα φτερά τους προτού αποδημήσουν σε άλλα κλίματα ή επιστρέψουν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους;

Κομμάτια ύφασμα, σπάγκος, κορδέλες: τα χρησιμοποίησα όλα για να στολίσω τον εαυτό μου, να νιώσω χαρταετός τόσο μέσα όσο και απ’ έξω. Τα κόλλησα όλα πάνω μου και επιθεώρησα τον εαυτό μου στον καθρέφτη: είχα γίνει όσο πιο χρωματιστός μπορούσα. Ημουν έτοιμος.

Στάθηκα στο παράθυρό μου, ξεφύσησα και πήδηξα.
Ορκίζομαι πως για μια στιγμή ένιωσα να μετεωρίζομαι, να παρασέρνομαι από τα ρεύματα του αέρα, ενώ χάζευα τους χαρταετούς-συντρόφους μου.

Μετά φυσικά κατέρρευσα στο έδαφος, στην μπροστινή αυλή της μονοκατοικίας μας. Η μητέρα μου βγήκε από την εξώπορτα τσιρίζοντας. Χωρίς να φοράει τα γυαλιά της εκείνη τη στιγμή, νόμιζε πως όλα τα πολύχρωμα πράγματα που έλουζαν το παιδικό μου κορμάκι από την κορφή ως τα νύχια ήταν αίμα και εντόσθια και άλλα υγρά που έρρεαν από μέσα μου.
Αργότερα έκανα εκατόν δεκαπέντε ράμματα. Οπως ήμουν ξαπλωμένος στο έδαφος μετά την πτώση μου, οι χαρταετοί στον ουρανό μού είχαν φανεί σαν μια αχανής κοσμοσυρροή από πετούμενα, τόσο πυκνή που σάστιζε τον ήλιο.

Είμαι τριάντα επτά ετών πλέον. Εδώ και καιρό έχω παρατήσει κάθε πεποίθηση ότι μπορεί να είμαι χαρταετός. Ή τουλάχιστον, έχω προσπαθήσει. Μετά την παταγωδώς αποτυχημένη μου παρθενική απόπειρα πτήσης, οι γονείς μου με πήγαν σε έναν ψυχοθεραπευτή που έμοιαζε να επιδεικνύει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αντισυμβατική περίπτωσή μου.
Του άρεσε να αφηγούμαι τα όνειρά μου, να μιμούμαι τις κινήσεις του χαρταετού. Το όλο πράγμα είχε πλέον καταντήσει ανέκδοτο. Τόσο πολύ είχα αγανακτήσει με την ολοφάνερη βλακεία του που ξεφούρνιζα κάθε λογής σαχλαμάρες. Του εξήγησα πώς επικοινωνούσαν μεταξύ τους οι χαρταετοί. Εκρωξα κιόλας μερικές φράσεις στην καθομιλουμένη Χαρταετική. Του μίλησα για τους επίσημους τρόπους των σωστών χαρταετών όταν κάθονται στο τραπέζι, την κοινωνική ιεραρχία τους και τον θρύλο του Μεγάλου Γαλάζιου Χαρταετού, του γενναιότερού μας, που πέταξε ψηλά, ψηλότερα από όσο ποτέ τόλμησε χαρταετός και ήταν τόσο όμορφος που ο Ηλιος αποφάσισε να μην τον κάψει και του χάρισε τη ζωή.
Μου άρεσε να προγκάω τον ψυχαναλυτή μου με κάθε λογής πλάκες. Ημουν αποφασισμένος να τον οδηγήσω στην τρέλα. Μια μέρα, μπήκα στο γραφείο μου τυλιγμένος σε σπάγκο, ανακοινώνοντάς του πως ήμουν πλέον έτοιμος να επαναπατριστώ, να πετάξω πίσω στην πατρίδα μου, την ορεινή κοινότητά μας κάπου στις Ανδεις, εκεί όπου όλοι οι χαρταετοί ζούμε μαζί με ειρήνη και αγάπη, εισπνέοντας τον δροσερό αέρα του υψόμετρου. Μιαν άλλη φορά, μπήκα στην κλινική χέρι χέρι με έναν θαυμάσιο μωβ χαρταετό, που έσπευσα να συστήσω ως τη μέλλουσα γυναίκα μου.
Ηταν ωραίες μέρες εκείνες. Εκείνος ο βλάκας με έκανε να ξεκαρδίζομαι. Και η μικρή μου παράσταση κράτησε μέχρι το τέλος της εφηβείας μου, οπότε και κουράστηκα να υποκρίνομαι πια.

Ωστόσο, έκτοτε, όσο πολύχρωμοι και αιθέριοι είναι οι χαρταετοί, τόσο άχρωμη και δέσμια της γης είναι η ζωή μου. Αρχισα να δουλεύω σε ένα γραφείο. Να ψοφάω στη δουλειά. Και καθώς πέρασαν τα χρόνια, λησμόνησα τις χαρταετικές μου ρίζες. Εγινα ένας χαρταετός κολοβός, στερημένος από χρώμα και χαρά, αποχρωματισμένος και άπτερος.

Μέχρι σήμερα.

Σήμερα κάτι άλλαξε.

Είναι Καθαρά Δευτέρα σήμερα. Κάθε Καθαρά Δευτέρα εδώ και πέντε χρόνια, οδηγώ μέχρι το Λαύριο, σε μία βιομηχανική ζώνη με βλοσυρούς, σκονισμένους λόφους και εγκαταλειμμένα εργοστάσια. Αυτό το μέρος με κατευνάζει, έτσι αποκομμένο και μοναχικό που είναι. Στέκομαι εδώ, χαζεύοντας το πλήθος των διαφορετικών χαρταετών που αχνοφαίνονται στον ορίζοντα. Ταυτίζομαι με την καταθλιπτική αυτή περιοχή.

Είναι ένα αγόρι εδώ σήμερα. Είναι γύρω στα δεκαεπτά. Φοράει ένα ξεβαμμένο τζιν τζάκετ, φθαρμένο μπλου τζιν, ένα κίτρινο μπλουζάκι, γυαλιά ηλίου. Δεν φαίνεται να με έχει πάρει είδηση ή απλά δεν νοιάζεται. Προσπαθεί να πετάξει τον χαρταετό του.
Είναι ένας μεγάλος χαρταετός, σε χτυπητό πράσινο και κίτρινο χρώμα, από το πιο φτηνό υλικό. Είναι χαριτωμένος. Αλλά και σκισμένος. Κουρελιασμένος. Στολισμένος με τρεις-τέσσερις μεγάλες τρύπες. Δεν μπορεί να πετάξει. Ποτέ δεν θα πετάξει. Είναι σαν πουλί με σπασμένα φτερά. Χρειάζεται ευθανασία.
Και όμως, το αγόρι επιμένει. Κινείται μπρος-πίσω, προσπαθώντας να ωθήσει τον χαρταετό προς τα ψηλά, κυματίζοντάς το σαν ένα είδος ενοχλητικού λάβαρου, εκσφενδονίζοντάς τον με όλη του τη δύναμη σε μία τελευταία προσπάθεια να το πετάξει ψηλά και να το κρατήσει εκεί, ελπίζοντας πως τα ρεύματα του αέρα θα νιώσουν αρκετά γενναιόψυχα για να συμμορφωθούν... λες και δεν είναι σκισμένος ο χαρταετός... λες και το αγόρι δεν έχει μπερδευτεί άτσαλα στον ίδιο του τον σπάγκο.

Κάτι με συγκινεί σε αυτή την εικόνα. Εννοείται πως το αγόρι μού θυμίζει τον εαυτό μου και πως ο χαρταετός αναδίδει μια κάποια παρακμιακή ομορφιά, είναι όμως και κάτι άλλο: το πάθος. Οι απελπισμένες προσπάθειες του αγοριού να πετύχει το αδύνατο. Είναι προφανές πως ποτέ δεν θα πετάξει τον χαρταετό του και όμως το αγόρι προσπαθεί... προσπαθεί εις μάτην... για ώρες. Παρακολουθώ από απόσταση, υπνωτισμένος από τις επανειλημμένες κινήσεις του αγοριού και τον ατονικό βόμβο του αέρα. Πρέπει ήδη να έχει προσπαθήσει να πετάξει τον χαρταετό του τουλάχιστον δεκαπέντε-δεκάξι φορές. Βγάζω την Πολαρόιντ μου και αρχίζω να τραβάω φωτογραφίες του αγοριού. Κινείται με φρενίτιδα τριγύρω, σχεδόν εκστατικός, ένας Βάκχος όχι με οπλές τράγου αλλά με Levi's, και τα χρώματα μπλέκονται μεταξύ τους, τα χρώματα των ρούχων του και τα χρώματα του χαρταετού και γίνονται ένα, μία παλλόμενη ψυχεδελική θαμπάδα στην κάψα του μεσημεριού.

Τελικά, το αγόρι εγκαταλείπει την προσπάθεια. Σηκώνει τα χέρια του στον αέρα μια τελευταία φορά, σαν να υποκλίνεται στις δυνάμεις της φύσης, μια παράξενη παγανιστική χειρονομία, ευχαριστώντας τον άνεμο παρότι δεν τον ευνόησε σήμερα. Μετά μεταφέρει τον χαρταετό αργά, με τελετουργικό χαρακτήρα και τον ξεφορτώνεται στον μόνο κάδο που βρίσκεται εδώ. Είναι σαν κηδεία. Το αγόρι θρηνεί τον πεσόντα της μάχης, τον θνήσκοντα πολεμιστή. Στέκεται μπροστά στον σκουπιδοτενεκέ για λίγο. Μετά φεύγει.
Μισή ώρα αργότερα, πηγαίνω στον σκουπιδοτενεκέ. Τραβάω προς τα έξω τον ενταφιασμένο χαρταετό, τον ξεσκονίζω και τον εξετάζω. Είναι ο καθρέφτης μου.

Είναι βράδυ και γυρίζω σπίτι. Εχω φέρει και τον χαρταετό μαζί μου. Στην κρεβατοκάμαρα, βγάζω όλες τις φωτογραφίες που τράβηξα και τις απλώνω στο πάτωμα. Εξετάζω προσεκτικά πώς κινείτο το αγόρι, πώς τιναζόταν και πάσχιζε... Τις τοποθετώ σε χρονολογική σειρά: από την πρώτη προσπάθεια μέχρι την τελική παραίτηση. Τις μελετάω.
Περνάω τη νύχτα και τον ύπνο μου αγκαλιά με τον χαρταετό, χαϊδεύοντας απαλά το ξύλο και το μέταλλο και το σκισμένο πλαστικό.

Ξυπνάω. Εχω μια εξαιρετική ιδέα: να πετάξω τον χαρταετό. Εχω λίγο χοντρό σκοινί στην κουζίνα, δεύτερο συρτάρι απ’ τα αριστερά. Δένω τον χαρταετό στην πλάτη μου. Στέκομαι στο περβάζι του παραθύρου, ενθουσιασμένος, ένας νέος Ικαρος. Παίρνω μία βαθιά ανάσα. Πηδάω...

Ιπταμαι. Είμαι καταχαρούμενος. Ενα μεγάλο χαμόγελο χαράσσεται στο πρόσωπό μου.
Πω, πω Θεούλη μου. Φτάνω στον ήλιο. Μία μεγάλη, πορτοκαλιά τσιχλόφουσκα. Ηδη μπορώ να νιώσω τις αναζωογονητικές ηλιαχτίδες στο ξηρό μου δέρμα.

...Ξυπνάω.

Τι τέλειο όνειρο.

Δεν αξίζει μια προσπάθεια;

Πάω να ψάξω για εκείνο το χοντρό σκοινί στην κουζίνα, δεύτερο συρτάρι απ’ τα αριστερά.
Κωνσταντίνος Τζήκας
"Athens Voice"
17 Μαρτίου 2013

Σάββατο, Φεβρουαρίου 08, 2014

Οταν δεν υπάρχει παιδεία και πολιτισμός τότε δεν υπάρχει τίποτα

(...)
- Αισθάνεστε ότι  εκπροσωπείτε τη σύγχρονη Ελλάδα;
«Οχι, καθόλου. Σύγχρονη Ελλάδα είναι το κράτος της Ελλάδας, οπότε σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό. Το νεοελληνικό κράτος, στο οποίο γεννήθηκα, μεγάλωσα και εξελίχθηκα στη ζωή μου, είναι ένα κράτος για το οποίο μόνο υπερήφανος δεν μπορεί να είναι κάποιος. Οι λόγοι είναι γνωστοί. Αναφερόμενος στο κράτος δεν εννοώ μόνο τις κυβερνήσεις. Θεωρώ ότι η ελληνική κοινωνία έχει τεράστιο πρόβλημα και το έχει εδώ και χρόνια. Οι Ελληνες έχουμε απομακρυνθεί τελείως απ' αυτό που υπήρξε η πεμπτουσία, όχι μόνο του ελληνικού, αλλά και του παγκόσμιου πολιτισμού: Τον άνθρωπο και την ουσία της ζωής. Φτάσαμε στο σημείο να μας εκφράζουν η καλοπέραση και οι απολαύσεις, τις οποίες γευόμαστε με όσο το δυνατόν μικρότερο κόπο.
Απομακρυνθήκαμε από τη σκέψη, τα ερωτήματα και τις έννοιες εκείνες που μπορούν να καθορίσουν την καθημερινή και πρακτική πλευρά της ζωής. Μας λείπει η κοινωνική συνείδηση».

- Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί περισσότερο στους Ελληνες; Πώς φθάσαμε σε αυτή την παρακμή και κατά πόσο πιστεύετε πως οι πολίτες έχουν ευθύνη γι' αυτό;
«Δεν υπάρχει αισθητική. Αισθητική δεν σημαίνει κάτι απαραίτητα όμορφο. Η αισθητική μπορεί να εκφράζεται και μέσα από μια συμπεριφορά κοινωνική. Θεωρούμε ότι η ελευθερία είναι δικαίωμα, ενώ στην πραγματικότητα δεν ισχύει αυτό. Υπάρχει σχετική ελευθερία, κανείς δεν είναι απόλυτα ελεύθερος γιατί κανείς δεν ζει μόνος του. Εχουμε, σχεδόν, απολέσει τον νου. Δεν σκεπτόμαστε. Να σας δώσω ένα παράδειγμα... Ποιος ευθύνεται στη Δημοκρατία για την πολιτική κατάσταση; Δεν ευθύνεται ο πολίτης που ψηφίζει; Είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι ως κοινωνία για τις κυβερνήσεις που έχουμε. Ολοι μιλάνε για Δημοκρατία, αλλά κανείς δεν μιλάει για την ελευθερία ως δικαίωμα. Κανείς δεν μιλάει για τη δημοκρατία ως μια ύψιστη υποχρέωση. Οταν δεν υπάρχει σκέψη και αισθητική δημιουργούνται παρεξηγήσεις, παρερμηνείες και οι ασχήμιες προκύπτουν είτε από μεμονωμένες πράξεις ανθρώπων είτε από συλλογικές συμπεριφορές. Η κατάντια της σημερινής κοινωνίας είναι ένα καθρεπτισμός.
Το ίδιο ισχύει για την κυβέρνηση και τη Βουλή. Δεν ήρθαν πραξικοπηματικά αυτοί οι άνθρωποι. Ηρθαν ως εκλεγμένοι από τον λαό και υπερηφανεύονται μάλιστα γι' αυτό. Για εμένα η ψήφος έπρεπε να είναι αναγκαστική. Οποιος δεν ψηφίζει μπορεί να αυτοεξοριστεί και να πάει να ζήσει όπου θέλει. Οταν δεν ψηφίζεις σε μια κοινωνία, στην οποία ζεις είσαι σαν ένα παράσιτο. Το πρόβλημά μας είναι ότι όλοι μιλάνε για δικαιώματα και κανείς για υποχρεώσεις. Αυτό είναι το πρόβλημά μου».

(...)
- Πολλοί νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα, κυρίως επιστήμονες. Θα ήθελα το σχόλιό σας...
«Ο άνθρωπος που επιλέγει να φύγει από την Ελλάδα, φεύγει για κάποιους λόγους. Δεν έχει δικαίωμα να έχει εξέλιξη στη ζωή του; Γιατί δεν μας πειράζει που στην Ελλάδα δεν παρέχουμε τη σωστή παιδεία για να κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους; Οι άνθρωποι με ταλέντο δεν πρέπει να δεσμεύονται από πατρίδες, κυρίως όσον αφορά στην επαγγελματική τους εξέλιξη».

-Ποια είναι τα εμπόδια που βάζει η σημερινή Ελλάδα σε έναν άνθρωπο με ταλέντο;
«Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα. Δεν μας κρατάει ενωμένους με το παρελθόν μας. Δεν υπάρχει εθνική συνείδηση. Ενα παιδί πάει σχολείο χωρίς να έχει διαμορφωμένο τον κοινωνικό πυρήνα, πέρα από τη δουλειά που γίνεται στην οικογένεια. Οταν δεν υπάρχει παιδεία και πολιτισμός τότε δεν υπάρχει τίποτα. Αν οι γονείς μου δεν ήταν μουσικοί, ποια επαφή θα είχα με τη μουσική; Δεν θα μάθαινα ότι μπορώ να πλησιάσω τη μουσική. Ταλέντο ήμουν και στα πέντε μου. Το ταλέντο, το καλλιεργείς. Γι' αυτό είναι δώρο. Δεν υπάρχει κανένα εφόδιο και καμία ουσιαστική παροχή από το κράτος, ώστε να δημιουργήσει προσωπικότητες που μπορούν να ηγηθούν και να κατοχυρώσουν το μέλλον του λαού αυτού». (...)
Λεωνίδας Καβάκος
"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
26 Ιανουαρίου 2014

Πέμπτη, Νοεμβρίου 21, 2013

Αυτό δεν είναι το χρέος της καρδιάς;


«Ευρόν πράσινην πέτραν ωραιοτάτην, ελθέ αμέσως, Ζορμπάς» τηλεγραφούσε στον φίλο του Νίκο Καζαντζάκη από τα Σκόπια ο Ζορμπάς. Κι όταν αυτός του έγραφε ότι δεν μπορούσε, του απαντούσε: «Είσαι, και να με συμπαθάς αφεντικό, καλαμαράς. Μπορούσες και συ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες».
Οταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη περιοχή, δέσμευσαν το ορυχείο του και την παραγωγή μεταλλευμάτων. «Ο Ζορμπάς έσκασε από τον καημό του, πλάνταξε...» μας είχε πει ο συμπατριώτης του, λαογράφος Νικόλαος Σάρμας.

Το 1941 ο Καζαντζάκης έμαθε για τον θάνατο του Ζορμπά. Και η είδηση αυτή τον γέμισε απελπισία. Στην «Αναφορά στον Γκρέκο» έγραψε: «Στο σπίτι με περίμενε ένα γράμμα με πένθιμο φάκελο, γραμματόσημο σέρβικο, κατάλαβα. Το κρατούσα και το χέρι μου έτρεμε. Γιατί να το ανοίξω; Μάντεψα ευθύς το πικρό μαντάτο. "Πέθανε, πέθανε", μουρμούρισα, κι ο κόσμος σκοτείνιασε. [...] Εκλεισα τα μάτια κι ένιωσα αργά, ζεστά, να κυλούν στα μάγουλά μου τα δάκρυα. "Πέθανε, πέθανε, πέθανε..." μουρμούριζα "ο Ζορμπάς ποτέ πια! Πέθανε το γέλιο, κόπηκε το τραγούδι". [...] Οχι λύπη, θυμός με συνεπήρε. "Αδικο! Αδικο!" φώναξα "τέτοιες ψυχές δεν πρέπει να πεθαίνουν. Πότε πια θα μπορέσει το χώμα, το νερό, η φωτιά, η τύχη, να πλάσουν ένα Ζορμπά;" [...] Ολη τη νύχτα δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι. [...] Τι να κάμω, συλλογιζόμουν όλη τη νύχτα, τι να κάμω για να ξορκίσω το θάνατό του; Ανοιξε η καταπακτή του σπλάχνου μου, πετιούνται απάνω οι θύμησες, σπρώχνουν η μια την άλλη, βιάζουνται και ζώνουν αγριεμένες την καρδιά μου, ανοιγοκλείνουν το στόμα, φωνάζουν να περιμαζώξω από τη γης, από τη θάλασσα, από τον αέρα το Ζορμπά και να τον αναστήσω. Αυτό δεν είναι το χρέος της καρδιάς; Γι' αυτό δεν την έπλασε ο Θεός; ν' ανασταίνει τους αγαπημένους; Ανάστησέ τον!"».
"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
17 Νοεμβρίου 2013

Κυριακή, Οκτωβρίου 27, 2013

Στους δρόμους του Βερολίνου...

Οι δρόμοι του Βερολίνου είναι αμείλικτοι για τον επισκέπτη της πόλης που θα τολμήσει να τους περιφρονήσει. Οι πελώριες λεωφόροι, η απόκοσμη νυχτερινή ησυχία και οι σκιές των τεράστιων γκρίζων κτιρίων δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Αν δεν αφουγκραστείς τον ήχο τους και δεν τα αγαπήσεις, σε πνίγουν, ξυπνάνε μέσα σου ανήσυχες σκέψεις και πανικούς, παίζουν σαδιστικά παιχνίδια στις ετοιμόρροπες ισορροπίες σου.
Αν όμως αφεθείς στην γκρίζα επανάληψη του μουρμουρητού τους, σου χαρίζουν μια μοναδική γαλήνη με απόηχους από τα εφηβικά σου χρόνια, τότε που όλα τα φοβερά, τα μεγάλα και τα απόκοσμα εξαγόραζαν τους φόβους σου, τους πόθους σου και τις ανάγκες σου με μυσταγωγίες και μεθυσμένες νύχτες βροχερές. Πολλά τα αναπάντητα μετά από κάθε σου επίσκεψη εδώ. Πάρα πολλά.
Και αγριεμένες οι ολικές επαναφορές των συναισθημάτων και ακροβασιών μου. Μοναδική δικλίδα ασφαλείας σε όλο αυτό, το ότι κανείς δεν πρόκειται να μου ζητήσει απαντήσεις. Σιχαίνομαι τις απαντήσεις και τις ερωτήσεις για το πώς πέρασα κάθε φορά που επισκέπτομαι το Βερολίνο. Είναι ίσως το τελευταίο πολύ προσωπικό μου πράγμα που επιμένω να κρατάω χωρίς να το μοιράζομαι. Ή να μοιράζομαι μόνο μέσα από τα γραπτά μου.

Δευτέρα βράδυ και περπατάω με ένα όμορφο αγόρι την Καρλ Μαρξ Αλέε, στο Ανατολικό. Βρέχει αλλά δεν μας νοιάζει, όσο πιο πολύ μουσκεύει  το δερμάτινο μπουφάν μου τόσο περισσότερο ασφαλής αισθάνομαι. Τα μαύρα μαλλιά του μικρού γυαλίζουν από τη βροχή, το νερό κυλάει στο μέτωπό του, αισθάνομαι αφόρητη δίψα, θέλω να πιω κάθε σταγόνα που κατρακυλάει στα μάγουλά του, και αυτό όλο δεν είναι καύλα, δεν είναι έρωτας, δεν είναι επιθυμία, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και ύπουλο και βασανιστικό, που με ηρεμεί και με κάνει να χαμογελάω. Να χαμογελάω θλιμμένα γιατί το αγόρι μου το είχε πει από παλιά, του προκαλεί εντύπωση το βλέμμα μου όταν κουβαλάει μελαγχολίες και εγώ αυτή τη στιγμή είμαι έτοιμος να κάνω οτιδήποτε προκαλεί εντύπωση στο αγόρι.

Χωνόμαστε σε ένα μπαρ στη μέση του πουθενά, διακοσμημένο με κολάζ στους τοίχους κινηματογραφικών φωτογραφιών από λαϊκά γερμανικά περιοδικά της δεκαετίας του '60, βινίλια και ραπτομηχανές Singer. Φαντάζομαι ότι είμαι ράφτης σε μια Γερμανία άλλης εποχής. Ερωτευμένος ράφτης που τα βράδια ξενυχτάει πάνω από μια ραπτομηχανή Singer στο ημίφως, για να ράψει την πιο όμορφη φορεσιά για το αγόρι. Να τη ράψει κρυφά, στην Ανατολική Γερμανία απαγορευόταν να αγαπάς αγόρια. Το έχω αυτό το καταραμένο Φασμπιντερικό σύνδρομο από μικρός και ακόμα και στα τριάντα μου δεν μπορώ να του ξεφύγω. Μόλις μυριστώ ανέφικτο έρωτα και επιθυμία (το αγόρι είναι στρέιτ), εκεί ολοκληρώνομαι. Στο ανολοκλήρωτο, στο ανεκπλήρωτό μου, μόνο εκεί ολοκληρώνομαι. Και γαμώτο, δεν είμαι ούτε τόσο όμορφος ούτε τόσο πλούσιος για να τον κρατήσω για πάντα κοντά μου. Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα προτιμούσα να είμαι μια εξηντάρα πλούσια αδερφή με περουκίνι, από αυτές που αγαπούν πολύ την τέχνη και μόλις μυριστούν τεκνό με ταλέντο και αστραφτερό χαμόγελο γίνονται οι χρηματοδότες και προστάτες του. Και δεν ζητάνε ούτε καν σεξ για αντάλλαγμα. Τους αρκεί που βλέπουν ένα λουλούδι να ανθίζει, με τη δική τους συμβολή. Του το είπα αυτό του αγοριού και έσκασε στα γέλια.

Μοιραστήκαμε μια μπρουσκέτα και ένα πιάτο λιωμένες πατάτες, τυρί και σπανάκι και πολλά Long Island. Και ύστερα για τρεις ώρες, χωθήκαμε στο πίσω δωμάτιο του μπαρ και παίζαμε φλιπεράκι με μανία. Μέχρι τώρα στη ζωή μου έμπαινα σε πίσω δωματιάκια των μπαρ μόνο για πήδημα ξεπέτα, κανένα μπάφο και άλλα ανάλογα. Ποτέ για φλίπερ. Τι χαρά ήταν αυτή η ανακάλυψη. Να παίζουμε και να κοντραριζόμαστε για το ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο σκορ, να τον βλέπω να φέγγει όταν γελούσε που χτυπούσε μεγαλύτερες βαθμολογίες στο φλιπεράκι και να παρακαλάω να χάσω, για να έχω το χαμόγελό του φυλαχτό. Και όλα αυτά τα γράφω έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι φλερτάρω επικίνδυνα με το πιο μπανάλ μελό που υπάρχει και τη συναισθηματική υπερβολή, όμως, αν δεν τα γράψω θα σκάσω και ακόμα χειρότερα φοβάμαι πως αν δεν τα γράψω θα μείνω για πάντα εγκλωβισμένος σε αυτήν την πόλη που τόσο αγαπώ.

Δεν αντέχω να μένω εγκλωβισμένος σε πόλεις και διαδρομές και αγαπημένους -ίσως και από προσωπική αναπηρία- αλλά έχω πραγματική ανάγκη τις ανάσες μου και τις αναχωρήσεις μου από τους δρόμους που περπάτησα λατρεύοντας την επαφή του τσιμέντου τους με το πέλμα μου. Γιατί, πάνω από όλα, έχω ανάγκη τις αναμνήσεις μου, την απόσταση ασφαλείας που θα με χωρίζει σε λίγο καιρό από εκείνο το βροχερό βράδυ στην Καρλ Μαρξ, τη γλύκα της ξεθυμασμένης μνήμης που θα επισκέπτεται ξανά αυτό το βράδυ και αυτήν την πόλη, μέχρι το επόμενό μου ταξίδι, διαστρεβλώνοντας τα πραγματικά γεγονότα, εκλογικεύοντας τα, και με τον χρόνο βάζοντάς τα στο μουσείο σαν αντικείμενο θαυμασμού, εξαίσιων παρορμήσεων και εκστατικών σιωπών.
 
Αραγε τώρα που τα γράφω αυτά και ο όμορφος κοιμάται στην άλλη άκρη της πόλης χαμογελάει στον ύπνο του; Και αν φορούσα γυαλιά και ήμουν ξαπλωμένος δίπλα του, θα μπορούσα να πάω χωρίς να τον ξυπνήσω τόσο κοντά του ώστε να θαμπώσουν τα γυαλιά μου από την ανάσα του; Ισως να μην έχει σημασία. Ισως να αρκεί που το σκέφτηκα, και με τη σκέψη αυτή θα μπορέσω σε λίγη ώρα να κοιμηθώ κι εγώ.
Τάσος Θεοδωρόπουλος
"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "ΟΛΑ TV"
18 Φεβρουαρίου 2007

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 04, 2013

Η περιφρόνηση και μόνο είναι μια ωραία αφετηρία


(...)
- (Δεν υπάρχουν πια) Μεγάλες Προσδοκίες...
«Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πια μεγάλοι συγγραφείς. Επομένως δεν είναι εύκολο να βρεθεί ένας ρόλος για να "χωθώ" μέσα του, που λένε, ή κάποιος να με καθοδηγήσει ιδανικά. Αν είναι να χαθώ σε ρόλους που ακόμα και οι δημιουργοί τους δεν ξέρουν τι είναι, και οι ίδιοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται γενικά, άσε, καλύτερα να μη χαθώ. Πιστεύω ότι υπάρχει απίστευτη καλλιτεχνική κρίση διεθνώς επειδή η δημιουργία πλέον έχει στόχο κάποιο κέρδος κι έτσι αυτοακυρώνεται. Από την πρώτη μέρα της σχολής, θυμάμαι τον εαυτό μου να σκέφτεται "τώρα αυτό ποιον αφορά;". Η καθημερινότητα παραείναι σκληρό πράγμα για να μην την εξωραΐσεις.
Μεγάλοι ρόλοι... Στο φινάλε δεν έχει και πολλή σημασία. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχουν μεγάλοι άνθρωποι. Δεν έχω συναντήσει τελευταία έναν άνθρωπο να με ανεβάσει. Από την άλλη, μπορεί απλώς να είμαι ψωνάρα και να μην έχω ψαχτεί σωστά. Κι αυτό παίζει...».

- ...ούτε και άνθρωποι να σου φτιάξουν τη μέρα, βρε αδερφέ.
«Μου έρχεται να κάνω εμετό με τα πρότυπα που έχουν όλοι γύρω μου. Ολοι τρελαμένοι με το κέρδος και στο τέλος της μέρας προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν από την προσωπική τους ζωή - μια φιλία, μια σχέση, κάτι. Επιστρέφουν πτώματα το βράδυ σπίτι, έχοντας ξεπουλήσει άπειρα συναισθήματα και ξαφνικά ο χρόνος είναι πολύ λίγος. Η ζωή έχει κερδηθεί σε επίπεδο κατανάλωσης και υλικών αγαθών και έχει φάει χοντρή ήττα σε επίπεδο συναισθημάτων. Δεν είναι τόσο χάλια η εποχή που ζούμε. Μπορεί να υπήρξαν και πολύ χειρότερες. Απλώς, νομίζω ότι ένα από τα συμπτώματά της είναι πως δεν υπάρχουν άνθρωποι να σε φτιάξουν».

- Φίλοι και εραστές
«Εχω στηριχτεί πολύ στη φιλία. Είναι πολύ πιο ανθεκτική από τον έρωτα, αν και ο χρόνος τελικά τις ψηλορημάζει και τις περισσότερες φιλίες. Κατά κάποιον τρόπο η φιλία είναι το αντίθετο του έρωτα με την έννοια ότι σου δίνει ασφάλεια σε αντιδιαστολή με την ανασφάλεια και τον γενικό χαμό που επικρατεί σε μια ερωτική σχέση. Εκτός βέβαια αν είσαι από τους ελάχιστους τυχερούς, πράγμα που εύχομαι και στον εαυτό μου και σ' όλο τον κόσμο. Οχι ότι έχω παράπονο, απλώς δεν μου έχει κάτσει αυτό το "forever". Το έχω δει πάντως να συμβαίνει σε άλλους αλλά είναι κάτι σαν το λαχείο και βέβαια απαιτεί μια πολύ ιδιαίτερη πειθαρχία. Οχι καταπίεση, πειθαρχία».

(...)
- Εκθεση ιδεών: "Η θητεία στην ΚΝΕ αφήνει πολλά κουσούρια στον άνθρωπο;"
«Η ΚΝΕ μπορεί να σου αφήσει πολλά κουσούρια αν δεν έχεις μέσα σου διαισθητικές αρχές και μια στοιχειώδη αντίληψη όταν είσαι μικρός. Ναι, η ΚΝΕ έχει κάνει εγκλήματα σε παιδιά που είχαν ανάγκη από μια στέγη και μερικά τσιτάτα για τροφή. Εγώ όταν πήγα, πήγα κυρίως για την παρέα και τον χαβαλέ. Δεν πίστεψα ούτε για μια στιγμή ότι η ζωή ήταν αυτό που μας έλεγαν εκεί. Εκείνη η "ηρωική" εποχή, πάντως, ήταν πολύ λιγότερο υποκριτική από τη σημερινή όπου όλοι ξέρουν τι γίνεται και σφυράνε αμέριμνα. Υποθέτω ότι υπάρχουν και μερικοί που, στο πλαίσιο πάντα της υπέρμετρης φιλοδοξίας τους, κάνουν και κανένα καλό, αλλά στο σύνολό τους οι πολιτικοί είναι για τα μπάζα. Δεν με ψήνουν με τίποτα και δεν φταίνε καν αυτοί. Η εποχή είναι τόσο νεφελώδης που δεν έχουμε να πιαστούμε από πουθενά παρά μόνον από προσωπικές στιγμές και προσωπικά καταφύγια».

- Πρόταση για νέο "απελευθερωτικό μέτωπο"
«Ετσι, όπως συζητάμε, σκέφτομαι ότι θα μου άρεσε πολύ να συναντήσω ανθρώπους που τους ενώνουν κοινά όνειρα και μια περιφρόνηση για τον τρόπο που παίζεται "το παιχνίδι". Δεν λέω να μαζευτούμε και να αρχίσουμε να πετάμε μολότοφ. Η περιφρόνηση και μόνο είναι μια ωραία αφετηρία. Μην το θαυμάζουμε κιόλας αυτό το πράγμα που συμβαίνει. Πρέπει να συναντηθούν άνθρωποι που έχουν πάρει μυρωδιά ότι αυτό που γίνεται είναι λίγο "fake". Και, βέβαια, είναι διατεθειμένοι να δουλεύουν λιγότερο και να μη γίνουν απαραίτητα πλούσιοι. Οσο κι αν ακούγεται παράξενο, το σύστημα θα στηρίξει τελικά περισσότερο τους ανθρώπους που το περιφρονούν παρά αυτούς που το υπηρετούν πιστά».

- Μετανοείτε. Μόνο το Γέλιο σώζει...
«Είμαι αυτό που λένε αθεράπευτα αισιόδοξη. Βλέπω την γκαντεμιά τριγύρω -δεν είμαι στραβή- και σκέφτομαι "ε, και; Πάμε παρακάτω. Πάμε να διασκεδάσουμε, να ερωτευτούμε...". Φυσικά, κατά καιρούς παθαίνω κάτι απίστευτες "νταουνιές", όμως είναι φοβερό το συναίσθημα να πιάνεις ξαφνικά την καλή ενέργεια κάποιου, να υπάρχουν στιγμές που είσαι κάπου και λες "όπα, εδώ είναι καλά".
Τελεία και παύλα, μόνο το γέλιο θα μας σώσει. Το πιο επαναστατικό πράγμα στον κόσμο είναι η πλάκα. Το δράμα είναι πολύ πιο εύκολο. Να σου κάνω εγώ "μαύρο" έργο να κλαίει το σύμπαν. Μια-δυο φορές το ξεκίνησα κιόλας, αλλά το παράτησα στη μέση. Σκέφτηκα ξανά: "Τι κάνεις ρε μαλάκα; Γιατί άλλος ένας που κλαίει; Μεγάλη πλήξη! Γιατί να κάνεις μύθο τη δυστυχία αφού ξέρεις ότι μόνο η απομυθοποίηση λυτρώνει;».
Δήμητρα Παπαδοπούλου
"VIEW"
Νοέμβριος 2002

Σάββατο, Αυγούστου 24, 2013

Στατιστική μονάδα


Μια φορά κι έναν καιρό, ο δυτικός κόσμος δεν ήταν ταυτισμένος με τη λογική, την επιστήμη και τον άνθρωπο ως υπέρτατη αξία. Πρόκειται για την εποχή όπου ο όχλος έκαιγε γυναίκες στην πυρά, επειδή κάποιοι τις είχαν καταγγείλει ως μάγισσες. Η Ιερά Εξέταση διεκδικούσε το αλάθητο και ανάγκαζε το Γαλιλαίο να παραδεχτεί ότι οι επιστημονικές του αποδείξεις υστερούν μπροστά στα θέσφατα και την αντίληψη της κοινής γνώμης.

Και μετά ήρθε ο Διαφωτισμός. Η επιστήμη αντικατέστησε τη δεισιδαιμονία. Η ιατρική αντικατέστησε την προσευχή. Και ο άνθρωπος αντικατέστησε τον σκοταδισμό. Η χάρτα των δικαιωμάτων του ανθρώπου σκέπασε αιώνες προκαταλήψεων, παγιωμένων ιεραρχιών και αδικιών. Με άλλα λόγια η νέα αξία γύρω από την οποία οργανώθηκαν οι δυτικές οικονομίες, οι κοινωνίες και ο πολιτισμός ήταν ο άνθρωπος. Και επί αιώνες, αυτή την αξία διατείνονταν ότι υπηρετεί ο καπιταλισμός και οι νόμοι της αγοράς που τον συνοδεύουν.

Με αυτή τη βεβαιότητα, πέρασαν μερικές εκατονταετίες. Για να φτάσουμε ύστερα από μερικά κραχ, μερικές καταρρεύσεις εναλλακτικών πειραματικών καθεστώτων (τύπου ΕΣΣΔ) και μια καραβιά τοξικά ομόλογα, στο σημείο αφετηρίας.
Η Οικονομία έγινε η νέα θρησκεία. Και οι αγορές με τις τράπεζες το νέο ιερατείο. Στον σύγχρονο κόσμο εκατοντάδες νέες πυθίες που ονομάζονται οικονομολόγοι εκτοξεύουν χρησμούς που πέφτουν σαν προφητείες του Νοστράδαμου πάνω σ' έναν συγχυσμένο πλανήτη. Του οποίου οι κάτοικοι, όπως και στον Μεσαίωνα, ήταν πρόθυμοι ν' ακούσουν και να πιστέψουν ό,τι τους έδινε ελπίδα. Ανεξάρτητα πόσο παράλογο ή τερατώδες ακούγονταν. Νέες οικονομικές θεωρίες ξεπηδούν όπως οι αιρέσεις, αναζητώντας πιστούς για προσηλυτισμό. Και πάνω απ' όλους η νέα Ιερά Εξέταση, που πλέον ονομάζεται "Οίκος Αξιολόγησης Moody's ή Standart & Poors", διαχειρίζεται ολόκληρες κυβερνήσεις όπως η Αγία Εδρα και ξεκινάει σταυροφορίες.

Μέσα σ' αυτή τη νέα αναταραχή, ο άνθρωπος, η αξιοπρέπεια του οποίου υποτίθεται ότι ήταν η υπέρτατη αξία, μετατράπηκε ξανά σε μια στατιστική μονάδα. Που πρέπει να ρυθμιστεί, ώστε να ικανοποιηθεί ο νέος θεός. Που φέρει την ελάχιστα επιβλητική ονομασία "πρωτογενές πλεόνασμα και κόστος δανεισμού".
Αλλά πάλι, κάθε μεσαίωνας έχει τους θεούς που του αξίζουν!
Κ.Π.
 

Τετάρτη, Αυγούστου 14, 2013

Παρωδία

(...)
- Είναι δύσκολο να είναι κανείς πιστός σήμερα;
«Δεν είναι θέμα εποχής. Εμένα δεν με αφορά αν είναι πιστός ο άλλος ή όχι. Κάτι άλλο ψάχνω εγώ».

- Εχεις καταφέρει να κάνεις αυτή την υπέρβαση;
«Είναι ένα μικρό κλικ. Μια μετατόπιση. Οταν σου έχει συμβεί και έχεις ζήσει την απιστία, είτε γίνεσαι χειρότερος είτε χαλαρώνεις και καταλαβαίνεις ότι με το να είσαι στην τσίτα και να κυνηγάς τον άλλον για το αν έκανε ή δεν έκανε κάτι χάνεις την ουσία».

(...)
- Ποιο είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η γενιά μας;
«Οτι έχει χάσει την ελπίδα».

- Πώς θα χαρακτήριζες την εποχή μας;
«Παρωδία. Δεν καταλαβαίνω πώς φτάσαμε και μας έφτασαν στο σημείο να πιστεύουμε ότι μ' ένα φραπέ στο χέρι όλα γίνονται. Πώς παραμυθιαστήκαμε, γίναμε συνένοχοι σ' όλο αυτό, παθητικοί και υπερφίαλοι, πώς μάθαμε να ζούμε ο καθένας στον μικρόκοσμό του και να θεωρούμε ότι είμαστε καλύτεροι απ' τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Και τώρα, που οι συνέπειες άγγιξαν και τον μικρόκοσμό μας, ορισμένοι εμφανίζονται δήθεν σοκαρισμένοι, επικαλούνται ηθικές αξίες και τους κάνει εντύπωση πως κάποιοι έκλεψαν!».

(...)
- Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;
«Φίλους. Που να τον κάνουν καλύτερο».
Αντώνης Καρυστινός
"VOTRE BEAUTÉ"
Ιούλιος 2010

Τρίτη, Αυγούστου 13, 2013

12 Εύκολα βήματα για το στρες

 
1. Ξεκίνα την εβδομάδα σου με άγχος
Ξύπνα κάθε πρωί με το αίσθημα ότι είναι Δευτέρα. Στη σκέψη ότι ακολουθεί μια εβδομάδα γεμάτη δουλειές, η καρδιά σου επιδοτείται με μόρια για την τόσο επιθυμητή καρδιακή προσβολή.

 *** Bonus tip: Ξεκίνα την ημέρα σου κάνοντας μια λίστα με όλα όσα πρέπει να κάνεις. Δεσμεύσου να μην πάρεις ανάσα.
 
Ο Κομφάγχιος λέει: "Απόφευγε τη θλίψη του δευτεριάτικου πρωινού. Δούλευε βραδινές βάρδιες. Αν δουλεύεις επτά μέρες την εβδομάδα, δεν θα σου φαίνεται η Δευτέρα".

 
2. Πούλα την ψυχή σου
 Αξιοποίησε πλήρως τον ελεύθερο χρόνο σου. Αν δουλεύεις και σε δεύτερη δουλειά, ξεκίνα μια τρίτη.
 
 *** Bonus tip: Εβδομαδιαίο πρόγραμμα: εργασία 104 ώρες, ύπνος 28 ώρες. Αν υπάρξει ανάγκη να αφιερώσεις χρόνο σε έκτακτες οικογενειακές υποχρεώσεις, ο χρόνος αυτός σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει ν' αφαιρεθεί από το χρόνο εργασίας.
 
 Ο Κομφάγχιος λέει: "Ο πλούτος και η ευτυχία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος".

 
3. Πήγαινε για ψώνια σε ώρες αιχμής
 Το super market μπορεί να δώσει μια ευνοϊκότατη ώθηση προς τα επάνω στα επίπεδα του στρες σου. Αρκεί να πηγαίνεις για ψώνια σε ώρες αιχμής. Διάλεξε ένα καρότσι με ασταθή ροδάκια και άλλαζε κατευθύνσεις ξαφνικά. Πήγαινε να πληρώσεις στο ταμείο express (μέχρι δέκα τεμάχια) και στήσε καυγά με την ταμία, λέγοντας της ότι δεν έχεις χρόνο για να μετράς τα τεμάχιά σου.
 
Ο Κομφάγχιος λέει: "Στα fast food το μαγείρεμα διαρκεί εξήντα δευτερόλεπτα και η αναμονή στην ουρά εξήντα λεπτά".

 
4. Ξέχνα τι σημαίνει ηρεμία
 Κάνε παιδιά.
 
 *** Bonus tip: Βάλε γύρω από το κρεβάτι σου ξυπνητήρια και ξεκίνα την ημέρα σου με φωνές και θόρυβο.
 
Ο Κομφάγχιος λέει: "Τα παιδιά είναι η λύση για όλα σου τα προβλήματα και το πρόβλημα για όλες σου τις λύσεις".

 
5. Βάλε υψηλούς στόχους
Φρόντιζε ό,τι κάνεις να το κάνεις τέλειο. Η παραμικρή ατέλεια μπορεί να σημαίνει πλήρη αποτυχία.
 
Ο Κομφάγχιος λέει: "Μπορείς να φτάσεις στ' αστέρια μόνο αν δουλεύεις για τη NASA".
 
 
6. Ατελείωτη ανησυχία
Τα πράγματα για τα οποία ανησυχείς συνήθως δεν συμβαίνουν. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα και σοβαρότερα πράγματα για τα οποία πρέπει ν' ανησυχείς. Στύψε το κεφάλι σου να βρεις ποια είναι αυτά, για να δώσεις περισσότερο νόημα στις προσπάθειές σου και να ενισχύσεις το αίσθημα πανικού σου.
 
 *** Bonus tip: Φτιάξε μια μαύρη λίστα με προβλήματα. Μείνε ξάγρυπνος για να σκέπτεσαι πιθανά προβλήματα που έχεις ξεχάσει να προσθέσεις στη λίστα.
 
Ο Κομφάγχιος λέει: "Μην ψάχνεις λύση μέχρι να βρεις το πρόβλημα".

 
7. Υπόφερε σιωπηλά
Αποκόμισε το μέγιστο δυνατό στρες που μπορεί να σου δώσει ένα πρόβλημα αντιμετωπίζοντάς το εντελώς μόνος σου. Μην το μοιράζεσαι με κανέναν, γιατί έτσι μειώνεις την πίεση που μπορεί να σου προσφέρει.
 
 Ο Κομφάγχιος λέει: "Ο χρόνος είναι άπειρος αλλά κάθε εβδομάδα κρατάει πάντα δέκα ώρες λιγότερο".

 
8. Κάνε τη βλακεία, πάρε όλα τα παιδιά μαζί σου!
Μια ηλιόλουστη ημέρα, πάρε όλα τα παιδιά σου και όλους τους φίλους τους και πήγαινέ τα με το αμάξι για μπάνιο. Στην καυτή, ατελείωτη διαδρομή, κράτα το ηθικό της παρέας ψηλά ενθαρρύνοντας τα παιδιά να παίζουν με τις τεράστιες μπάλες θάλασσας και να λένε δυνατά το "Ντίλι ντίλι ντίλι, ντίλι το καντήλι, που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντήλι", προσθέτοντάς του όσο το δυνατόν περισσότερους στίχους.
 
*** Bonus tip: Κάνε μια επίσκεψη στους συγγενείς σου!
 
 
9. Αγόρασε υπολογιστή
Ελάχιστες προδιαγραφές: Intel(R) Core(TM) i7-2670QM CPU @ 2.20GHz RAM 8GB 64-Bit.
 
 Ο Κομφάγχιος λέει: "Ο υπολογιστής μπορεί να σε βοηθήσει να λύσεις τα προβλήματα που δεν είχες πριν τον αγοράσεις".
 
 
10. Κατέστρωσε σχέδιο μάχης
Σε συνεργασία με τον/την συντρόφό σου, κάντε έναν κατάλογο με τις κακές συνήθειες και τα πράγματα που εκνευρίζουν τον καθένα σας ξεχωριστά. Τσακωθείτε για να τα ξεπεράσετε. Κρεμάστε στον τοίχο έναν πίνακα με τη βαθμολογία και των δύο και συμβουλεύεστέ τον τακτικά για να βλέπετε ποιός από τους δυο σας έχει κάνει τη μεγαλύτερη πρόοδο.
 
Ο Κομφάγχιος λέει: "Για κάθε νικητή υπάρχει ένας ηττημένος που σχεδιάζει την επόμενη μάχη".

 
11. Αλλάξτε
Μετακομίστε. Αλλάξτε δουλειά. Μετακομίστε και αλλάξτε δουλειά ταυτόχρονα. Αλλάξτε σύντροφο. Μετακομίστε, αλλάξτε δουλειά και σύντροφο ταυτόχρονα. Αλλάξτε οτιδήποτε μπορεί να αλλάξει και όσο πιο συχνά γίνεται.
 
*** Bonus tip: Αφησε με ανοιχτό το στόμα την οικογένεια και τους φίλους σου με τις διακοσμητικές σου ικανότητες. Κάνε ανακαίνιση σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού μια φορά το χρόνο.
 
 Ο Κομφάγχιος λέει: "Εμπειρία είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις ένα λάθος όταν το ξανακάνεις".


 
12. Τέλος
Τα προβλήματά σας δεν έχουν τέλος. Συνεχίζουν να σας απασχολούν για πάντα.
 
Ο Κομφάγχιος λέει: "Το μόνο που μπορείς να ξέρεις με ασφάλεια στη ζωή σου είναι ότι δεν θα επωφεληθείς ποτέ από την ασφάλεια ζωής που έχεις κάνει".